نمی دونم  نمی دومنم

ولی می دونم دوست دارم

می دونم  می دونم

فقط می خوام اینو بدونی که همیشه منتظرم تا برگردی

می خوام  می خوام

همیشه به یادتم

باتوام با تو که رفتی به ديار دگری                   تو که از هر چه به جز ماتم من باخبری

آنقدر منتظر آمدنت بود دلم                            تا که در حسرت ديدار تو فرسود دلم

ای همه خواهش چشمان پر از گريه من            به دل شيشه ايم رحم بکن سنگ مزن

واژه ها خسته شدند از شب و تنهايی و درد        باغ سرسبز غزل بعد تو ديگر شده زرد

چشم هر پنجره ای باز به دنبال تو است            اشک و دلتنگی و غم عيدی هر سال تو است

آه ای سبزترين خاطره دفتر من                     آه ای پاکترين آينه در باور من

بعد توکوچه پر از ياد تو و نام تو است              آسمان دل من تشته پيغام تو است

برگ تقويم پر از ماه محرم شده است                پشت احساس از اين فاجعه ها خم شده است

خاطرات خوشمان دشمن لبخند شدند                لحظه ها سختترين دشمن پيوند شدند

بس کن ای عشق بيا دوری از اين خسته بس است 

آسمان بی تو برايم بخدا چون قفس است

خوشبحالت که گرفتار کسی نيست دلت            مگر ای سنگی بی عاطفه از چيست دلت؟

منکه عمريست گرفتار تو وعشق توام              سالها هست خريدار تو و عشق توام

ايکه از نسل مسيحی نفسی نيست مرا              عاشقت مانده ام اما نفسی نيست مرا

تا کجا شکوه کنم بی تو از اين فاصله ها           خسته ام از خودم و از تو از اين حوصله ها

تو بيا تا گل لبخند شکوفا بشود                      روی ديوار دلم روزنه ای وا بشود

هر چه از عشق سرودم همه تقديم تو باد         جان و ايمان و وجودم همه تقديم تو باد

گرمی انگار تويی شعله ی خورشيد جنوب     

مينويسم که بيا پيش من ای آبی خوب!

تا کی عاشق باشم و از عشقم دور ؟ تا کی اسیر تنهایی هایم باشم و از یارم دور ؟ تا کی باید بخاطر دوری تو اشک بریزم و حسرت آن دستهای گرمت را بکشم ؟ تا کی باید از خدای خویش التماس کنم تا تو را به من برساند تا کی باید صدای غم انگیز آواز مرغ عشق را بشنوم و دلم برایت تنگ شود ؟ تا کی باید غروب پر درد عاشقی را ببینم و دلم بگیرد تا کی باید تنهایی به خورشیدی که آرام آرام به پشت کوه ها میرود را نگاه کنم و تا کی باید لحظه ها و ثانیه ها را یکی یکی بشمارم تا لحظه دیدار با تو فرا برسد ؟ خسته ام ... بخدا خسته ام! یک خسته دل شکسته بی سرپناه ... عاشقم یک عاشق دیوانه سر به هوا ... تا کی باید کنج اتاق خلوتم بنشینم و با قلم و کاغذ درد و دل کنم ؟ ... تا کی باید دلم را به فرداها خوش کنم و پیش خود بگویم آری فردا وقت رسیدن است .تا کی باید در سرزمین عشاق سر به زیر باشم و چشمهای خیسم را از دیگران پنهان کنم ؟

تا کی باید بگویم عاشقم ولی یک عاشق تنها . عاشقی که معشوق در کنارش نیست . تا کی باید به انتظارت زیر باران بنشینم و همرا با آسمان بنالم و ببارم ... و تا کی باید با دستهای خالی . با آغوش سرد . با دلی خالی از آرزو و امید با چشمانی خیس زندگی کنم . آری تا کی باید تنها صدای مهربون تو در گوشم زمزمه کنم ولی در کنار تونباشم ؟

تا کی ؟؟؟؟

اگه يه روز بهت گفتند 1000 نفر دوستت داره،بدون اوليش منم.

اگه يه روز بهت گفتند 100 نفر دوستت داره،بدون اوليش منم.

اگه يه روز بهت گفتند 10 نفر دوستت داره،بدون اوليش منم.

اگه يه روز بهت گفتند 1 نفر دوستت داره،بدون اون يه نفر منم.

اگه يه روز بهت گفتند کسي دوستت نداره،بدون من مردم

ای خدا   خودت بزرگی و خودت بهتر می دانی

آغاز ماجرا اینجاست

چه سخت تشنه جام محبتت بودم

سخن تمام نشد

ختم ماجرا پیداست

همیشه با تو نشستن

تلاش بی ثمری بود

چه

کوشش شب و روزم

به سان شخم زدن روی سینه دریا

و استغاثه به درگاهت

گره به باد زدن

و همچو کوفتن آب بود در هاون

مرا رها کردی

مرا به مسلخ سلاخان چرا رها کردی؟

مرا که رام تو بودم

گذشتم ار تو و آن پرفریب شهر بزرگ

کنون کنار کویرم

کویر بی باران

و مهربانی این مهربان ترین یاران

...

تو ای بلای دل من

بلند بالایم

تو ای برازنده

تو ای بلند تر از سروها و افراها

تو بر تمام بلندان باغ بالنده

بر این اسیر به غربت

گذر توانی کرد؟

بر این کویر نشین

بر این ز مهر تو محروم

نظر توانی کرد؟!

قلب من باز ترک خورد و شکست

باز هنگام سفر بود

و من از چشمانت می خواندم

که به آسانی از این شهر سفر خواهی کرد

و از این عشق گذر خواهی کرد

و نخواهی فهمید

بی تو این باغ پر از پاییز است

نازنينم كه كدوم حرف توروآزرد ياكدوم ترانه ي من تورو مثل گلي پژمرد نميدونم نميدونم كه چي گفتم تو شنيدي چه خطايي سرزدازمن كه توازمن دل بريدي اگه روزي تونباشي بين ما راهي نباشه نميدونم كي ميتونه كه برام مثل توباشه اگه روزي تو نباشي يا بري ازمن جداشي نميدونم توميتوني عاشقي دوباره باشي اين پرنده دل من نميتونه پربگيره تورو ميخوام دركنارش بال وپرازسربگيره آخه حيف پرنگيره پشت ابرا رونبينه حيف اينجا تك وتنها توقفس بي كس بشينه مادرم

۴۰۰ جمله را به ۳۰۰ زبان در ۲۰۰ برگ برای ۱۰۰ نفر ترجمه کردند ۹۰ تا را برای خودم در

۸۰ روز  و  روزی ۷۰ بار خواندم ۶۰جمله را هر کام ۵۰ بار در ۴۰ روز و روزی ۳۰ مرتبه برای

 تو تکرار کردم ۲۰ تای آن را آموختی و پس از ۱۰ روز از تو ۹ سوال کردم ۸ مرتبه به ۷

سوال من جواب رد دادی و در فاصله ی ۵ روز ۴ مرتبه در پشت ۳ تلفن ۲ ساعت از تو

خواهش کردم تا یک مرتبه گفتی: دوست دارم

ب

دیگر هیچ فرقی ندارد

باشم یا نه ؟!

وقتی مرگ شیرین ترین آرزویم باشد

وقتی زندگی ....

آه مپرس

عشق من !

من کاری به کار کسی نداشتم

و ترا از چنگ هیچ عابری

از خیال هیچ شاعری ندزدیدم

که تاوان این همه تنهایی را پس بدهم .

نمی دانم پس از مرگم چه خواهم شد

ولی آن قدر می دانم که به خاک خواهم رفت 

به خاکی که کوزه گر از خاک اندامم چیزی خواهد ساخت 

نمی دانم چه خواهد ساخت 

ولی هر چه خواهد ساخت دسته گلی تقدیم به تو گردد  

                                   دوستت دارم

                                   آرام گریست...

تومگه قسم نخوردی که دلمو تنها نذاری

روبروم نشستی اماازغریبه کم نداری

ربروی من نشستی توچشم تو ستاره

ازصدای توشنیدم که دلت دوسم نداری

دل تو توآسمونا من به دنبال دل تو

توبه دنبال ستاره من به یادقسم تو

تومگه قسم نخوردی که دلموتنهانذاری

هرگزازروزجدایی سخنی به لب نیاری

حالاروبروم نشستی حرف توفقط جدایست

توقسم نخورده بودی که یه دنیابی وفایی

توقسم نخورده بودی روزی عشق تومیمره

نوریک ستاره شب جای مهتاب میگیره