در تمام لحظه هایم

                           هیچ کس خلوت تنهاییم را حس نکرد

                                     آسمان غم گرفته

                            هیچ گاه برکه طوفانیم را حس نکرد

                              آنکه سامان غزلهایم از اوست

                              بی سر سامانیم را حس نکرد

                            چه طور می تونستم تحمل کنم؟

                             چه طور می تونستم باور کنم؟

  چه طور می تونستم به خودم بقبولونم که برای او عزیز ترین نیستم

                        چه سخت بود از دست دادن تنها امید

                         چه سخت بود ویرانی کاخ آرزو

               چه سخت بود واژگون شدن یک دنیا اعتماد

           چه سخت بود در هم شکستن عمارت شیشه ای عشق

ولی همه ی اینها در کمتر از دقیقه ای بر سر من آوار شد و من ماندم تجربه تلخ شکست در  

                                عشــــــــــــــــــــــــــــــــق

در دو مکان باید همانند این بود

    معبود   معشوق

عشق از دوستی پرسید تفاوت من و تو در چیست ؟

دوستی گفت من دیگران را با سلامی آشنا می کنم

تو با نگاهی

من آنانرا با دروغ جدا می کنم

تو با مرگ

                                  عشق تو قلبمو ربود

ای هستی و ای تار و پود

                               با تو جهنمم بهشت

خدا رو قلبم نوشت

                           تویی کتاب سرنوشت

نگاهش می کنم شاید بخواند از من که او را دوست دارم

ولی افسوس او هرگز نگاهم را نمی خواند