باتوام با تو که رفتی به ديار دگری                   تو که از هر چه به جز ماتم من باخبری

آنقدر منتظر آمدنت بود دلم                            تا که در حسرت ديدار تو فرسود دلم

ای همه خواهش چشمان پر از گريه من            به دل شيشه ايم رحم بکن سنگ مزن

واژه ها خسته شدند از شب و تنهايی و درد        باغ سرسبز غزل بعد تو ديگر شده زرد

چشم هر پنجره ای باز به دنبال تو است            اشک و دلتنگی و غم عيدی هر سال تو است

آه ای سبزترين خاطره دفتر من                     آه ای پاکترين آينه در باور من

بعد توکوچه پر از ياد تو و نام تو است              آسمان دل من تشته پيغام تو است

برگ تقويم پر از ماه محرم شده است                پشت احساس از اين فاجعه ها خم شده است

خاطرات خوشمان دشمن لبخند شدند                لحظه ها سختترين دشمن پيوند شدند

بس کن ای عشق بيا دوری از اين خسته بس است 

آسمان بی تو برايم بخدا چون قفس است

خوشبحالت که گرفتار کسی نيست دلت            مگر ای سنگی بی عاطفه از چيست دلت؟

منکه عمريست گرفتار تو وعشق توام              سالها هست خريدار تو و عشق توام

ايکه از نسل مسيحی نفسی نيست مرا              عاشقت مانده ام اما نفسی نيست مرا

تا کجا شکوه کنم بی تو از اين فاصله ها           خسته ام از خودم و از تو از اين حوصله ها

تو بيا تا گل لبخند شکوفا بشود                      روی ديوار دلم روزنه ای وا بشود

هر چه از عشق سرودم همه تقديم تو باد         جان و ايمان و وجودم همه تقديم تو باد

گرمی انگار تويی شعله ی خورشيد جنوب     

مينويسم که بيا پيش من ای آبی خوب!