خیلی دوست دارم

favad — Mon, 18 Sep 2006 15:28:47 GMT

favad — Tue, 12 Sep 2006 11:55:19 GMT

لحظه پايانی

favad — Sun, 03 Sep 2006 22:47:49 GMT

هيچ کس ويرانيم را حس نکرد وسعت تنهائيم را حس نکرد در ميان خنده هاي تلخ من گريه پنهانيم را حس نکرد در هجوم لحظه هاي بي کسي درد بي کس ماندنم را حس نکرد آن که با آغاز من مانوس بود لحظه پايانيم را حس نکرد

نمی دونم

favad — Sun, 03 Sep 2006 22:45:12 GMT

نمی دونم چقدر دوست دارم

نمی دونم نمی دومنم

ولی می دونم دوست دارم

می دونم می دونم

فقط می خوام اینو بدونی که همیشه منتظرم تا برگردی

می خوام می خوام

همیشه به یادتم

favad — Wed, 30 Aug 2006 12:06:34 GMT

براي آخرين بار صليبي به او دادم با تعجب پرسيد؟

ما كه ديگر همديگر را نخواهيم ديد پس اين صليب براي چيست؟

گفتم بر سر هر گوري نشاني مي گذارند تا نشانگر صاحب قبر باشد تو هم اين صليب را بر گردند بالاي قلبت بياويز تا نشانگر عشق من باشد

با تو ام

favad — Sat, 29 Jul 2006 15:44:33 GMT

باتوام با تو که رفتی به ديار دگری تو که از هر چه به جز ماتم من باخبری

آنقدر منتظر آمدنت بود دلم تا که در حسرت ديدار تو فرسود دلم

ای همه خواهش چشمان پر از گريه من به دل شيشه ايم رحم بکن سنگ مزن

واژه ها خسته شدند از شب و تنهايی و درد باغ سرسبز غزل بعد تو ديگر شده زرد

چشم هر پنجره ای باز به دنبال تو است اشک و دلتنگی و غم عيدی هر سال تو است

آه ای سبزترين خاطره دفتر من آه ای پاکترين آينه در باور من

بعد توکوچه پر از ياد تو و نام تو است آسمان دل من تشته پيغام تو است

برگ تقويم پر از ماه محرم شده است پشت احساس از اين فاجعه ها خم شده است

خاطرات خوشمان دشمن لبخند شدند لحظه ها سختترين دشمن پيوند شدند

بس کن ای عشق بيا دوری از اين خسته بس است

آسمان بی تو برايم بخدا چون قفس است

خوشبحالت که گرفتار کسی نيست دلت مگر ای سنگی بی عاطفه از چيست دلت؟

منکه عمريست گرفتار تو وعشق توام سالها هست خريدار تو و عشق توام

ايکه از نسل مسيحی نفسی نيست مرا عاشقت مانده ام اما نفسی نيست مرا

تا کجا شکوه کنم بی تو از اين فاصله ها خسته ام از خودم و از تو از اين حوصله ها

تو بيا تا گل لبخند شکوفا بشود روی ديوار دلم روزنه ای وا بشود

هر چه از عشق سرودم همه تقديم تو باد جان و ايمان و وجودم همه تقديم تو باد

گرمی انگار تويی شعله ی خورشيد جنوب

مينويسم که بيا پيش من ای آبی خوب!

favad — Mon, 24 Jul 2006 07:50:00 GMT

اين مثنوي حديث پريشاني من است

بشنو كه سوگ نامه ويراني من است

امشب نه اينكه شام غريبان گرفته ام

بلكه به يمن آمدنت جان گرفته ام

گفتي غزل بگو،غزلم شور و حال مرد

بعد از تو حس شعر فنا شد خيال مرد

گفتم مرو، تيره شود زندگانيم

با رفتنت به خاك سيه مي نشاني ام

گفتي زمين مجال رسيدن نمي دهد

در چشم باز فرصت ديدن نمي دهد

وقتي نقاب محور يك رنگ بودن است

معيار مهرورزي مان سنگ بودن است

ديگر چه جاي دلخوشي و عشق بازي است

اصلا كدام احمق از اين عشق راضي است

اين عشق نيست فاجعه قرن آهن است

"من" بودني كه عاقبتش نيست بودن است

حالا به حرفهاي غريبت رسيده ام

فهميداه ام كه خوب تو را بد شنيده ام

حق با تو بود از غم غربت شكسته ام

بگذار صادقانه بگويم كه خسته ام

بيزارم از تمام رفيقان نارفيق

اينها چقدر فاصله دارند تا رفيق

من را به ابتذال نبودن كشانده اند

روح مرا به مسند پوچي نشانده اند

تا اين برادران ريا كار زنده اند

اين گرگ سيرتان جفا كار زنده اند

يعقوب درد مي كشد و كور مي شود

يوسف هميشه وصله ناجور مي شود

اينجا نقاب شير به كفتار مي زنند

منصور را هر آيينه بر دار مي زنند

اينجا كسي براي كسي كس نمي شود

حتي عقاب درخور كركس نمي شود

جايي كه سهم مرد به جز تازيانه نيست

حق با تو بود ماندنمان عاقلانه نيست

ما مي رويم چون دلمان جاي ديگر است

ما مي رويم هر كه بماند مخير است

ما مي رويم گرچه ز الطاف دوستان

بر جاي جاي پيكرمان زخم خنجر است

دل خوش نمي كنيم به عثمان و مذهبش

در دين ما ملاك مسلمان ابوذر است

ما مي رويم مقصدمان نامشخص است

هر جا رويم بي شك از اين شهر بهتر است

از سادگي ست گر به كسي تكيه كرده ايم

اينجا كه گرگ با سگه گله برادر است

ما مي رويم ماندن با درد فاجعه ست

در عرف ما نشستن يك مرد فاجعه ست

ديري ست رفته اند اميران قافله

ما مانده ايم قافله پيران قافله

اينجا دگر چه باب من و پاي لنگ نيست

بايد شتاب كرد مجال درنگ نيست

بر درب آفتاب پي باج مي رويم

ما هم بدون باد به معراج مي رويم

تا کی ؟؟

favad — Mon, 24 Jul 2006 07:33:56 GMT

تا کی عاشق باشم و از عشقم دور ؟ تا کی اسیر تنهایی هایم باشم و از یارم دور ؟ تا کی باید بخاطر دوری تو اشک بریزم و حسرت آن دستهای گرمت را بکشم ؟ تا کی باید از خدای خویش التماس کنم تا تو را به من برساند تا کی باید صدای غم انگیز آواز مرغ عشق را بشنوم و دلم برایت تنگ شود ؟ تا کی باید غروب پر درد عاشقی را ببینم و دلم بگیرد تا کی باید تنهایی به خورشیدی که آرام آرام به پشت کوه ها میرود را نگاه کنم و تا کی باید لحظه ها و ثانیه ها را یکی یکی بشمارم تا لحظه دیدار با تو فرا برسد ؟ خسته ام ... بخدا خسته ام! یک خسته دل شکسته بی سرپناه ... عاشقم یک عاشق دیوانه سر به هوا ... تا کی باید کنج اتاق خلوتم بنشینم و با قلم و کاغذ درد و دل کنم ؟ ... تا کی باید دلم را به فرداها خوش کنم و پیش خود بگویم آری فردا وقت رسیدن است .تا کی باید در سرزمین عشاق سر به زیر باشم و چشمهای خیسم را از دیگران پنهان کنم ؟

تا کی باید بگویم عاشقم ولی یک عاشق تنها . عاشقی که معشوق در کنارش نیست . تا کی باید به انتظارت زیر باران بنشینم و همرا با آسمان بنالم و ببارم ... و تا کی باید با دستهای خالی . با آغوش سرد . با دلی خالی از آرزو و امید با چشمانی خیس زندگی کنم . آری تا کی باید تنها صدای مهربون تو در گوشم زمزمه کنم ولی در کنار تونباشم ؟

تا کی ؟؟؟؟

favad — Mon, 24 Jul 2006 07:27:00 GMT

باز هم فنجان قهوه ریخت روی لباسم!

باز هم ساعتم خوابید !

باز همسایه روبرو سلامم را پاسخ نداد!

باز هم قاب عکس تو افتاد !

باز کودک همسایه دفتر شعرم را خط خطی کرد!

باز قاب عینکم شکست !

باز یک مرد به من تنه زد !

باز ادمها ...

من کجایم !؟

چشمهایم نمیشنوند!

گوشهایم کور شده اند!

دلم آبله گرفته !

صدایم لال شده...

و احساسم زخمی !

چرا تمام نمیشوم!

مسافر فردا

favad — Mon, 24 Jul 2006 07:23:20 GMT

باز امروز امد ولی امروز با امروز دیروز خیلی فرق دارد چرا هر امروز فقط یک بار می اید و هر بار یک بار

دیروز میشود و هر دیروز یک خاطره ای که تا فرداها می ماند .

ای عشق چگونه در دلم افتادی مانند گره به مشکلم افتادی

با اینکه طبیعت تو بکر است ولی اتش شدی وبه منزلم افتادی